پیام خود را بنویسید
دوره 4، شماره 8 - ( پاييز و زمستان 1393 )                   جلد 4 شماره 8 صفحات 1-18 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

shahabi nejad A, aboie R, ghalenoei M, mozafar F. Human scale in Naghshe-Jahan square. mmi. 2015; 4 (8) :1-18
URL: http://mmi.aui.ac.ir/article-1-236-fa.html
شهابی نژاد علی، ابویی رضا، قلعه نویی محمود، مظفر فرهنگ. مقیاس انسانی در میدان نقش‌جهان اصفهان. نشريه علمي مرمت و معماري ايران. 1393; 4 (8) :1-18

URL: http://mmi.aui.ac.ir/article-1-236-fa.html


1- دانشگاه هنر اصفهان ، a.shahabinejad@aui.ac.ir
2- دانشگاه هنر اصفهان
3- ایران
چکیده:   (8991 مشاهده)
مقیاس انسانی یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های فضاهای شهری است که نقش مهمی در ایجاد ارتباطی مطلوب بین انسان و فضا دارد. وجود این ویژگی در فضاهای شهری، فضا را انسانی‌تر کرده و ادراک آن را آسان‌تر می‌نماید. در بسیاری از منابع، شهرهای تاریخی و بافت‌های تاریخی برجای مانده از گذشته، بهترین نمونه برای فهم کیفیت مقیاس انسانی دانسته شده است. از همین‌رو در مقاله حاضر تلاش شده تا نمونه‌ ویژه‌ای از فضاهای شهریِ تاریخی، میدان نقش‌جهان اصفهان، از این منظر تحلیل گردد. هرچند در بسیاری از منابع طراحی شهری بر وجود ارتباط مناسب بین ابعاد انسان و فضا در ایجاد مقیاس انسانی تأکید شده اما در میدان نقش‌جهان که به دلیل ماهیت عملکردی و وسعت بسیارش این ویژگی دیده نمی​شود، مقیاس انسانی همچنان مشهود است. بر این اساس، مقاله پیش‌رو این موضوع را بررسی می‌کند که چه عواملی باعث شده میدان نقش‌جهان باوجود وسعت بسیار، به فضایی غیرانسانی تبدیل نشود و جذابیت و زیبایی‌اش حفظ گردد. بدین منظور، روش توصیفی- تحلیلی برای پیش‌برد موضوع به کار گرفته شده است. بررسی‌های پژوهش نشان می‌دهد در این میدان، بیشتر با تأکید بر جنبه‌های ادراکی فضا و نحوه ادراک آن توسط بیننده، به جای ابعاد و وسعت واقعی فضا و اجزای آن، کیفیت مقیاس انسانی در میدان تقویت گردیده است.
متن کامل [PDF 2343 kb]   (5835 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: مرمت

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه علمی مرمت و معماری ایران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 CC BY-NC 4.0 | Maremat & Me'mari-e Iran

Designed & Developed by : Yektaweb