logo
شماره هاي اتي                   برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دکتری شهرسازی، مرکز تحقیقات گردشگری، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران ، Minaharandi@sar.iaun.ac.ir
2- استادیار، مرکز تحقیقات گردشگری، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
3- کارشناس‌ارشد برنامه‌ریزی‌شهری، مرکز تحقیقات گردشگری، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
چکیده:   (355 مشاهده)
چهارباغ عباسی به عنوان یکی از مهم‌ترین فضاهای شهری در اصفهان ایفای نقش می‌کند و به خوبی می‌تواند عنصری تأثیرگذار در تبلور مفهوم حس مکان برای مخاطبان خود ظاهر شود. وجود محور طبیعی زاینده‌رود و محورهای سبز در تقاطع با محور تاریخی چهارباغ، کیفیت‌های کالبدی این فضای شهری را دوچندان نموده که در مجموع بستر مطلوبی را برای استفاده شهروندان پیاده از این فضای شهری فراهم نموده ‌است. این پژوهش در راستای سنجش نظرات در رابطه با احیای محور چهارباغ عباسی با تأکید بر تأثیرات فرهنگی-اجتماعی است و در ماهیت خود پژوهشی کاربر محور است. از ضرورت‌های مهم مطالعه تأثیرات فرهنگی-اجتماعی پیاده‌راه چهارباغ عباسی می‌توان به ماهیت دو جانبه قوی کالبدی و اجتماعی آن اشاره کرد لذا هدف اصلی در طرح احیای محور فرهنگی-تاریخی چهارباغ عباسی با عملکرد پیاده شهری-گردشگری، این است که ضمن احیای چهارباغ عباسی، بخشی از منظر تاریخی اصفهان در مهم‌ترین و اثرگذارترین دوره تاریخی خود در طرح جدید نمود یابد؛ در این راستا با رویکرد کیفی، از روش نظریه زمینه‌ای و با بهره از مصاحبه‌های عمیق صورت گرفته با متخصصین شهری که در قالب نمونه‌گیری افراد ماهر بر اساس تخصص انتخاب شدند و همچنین گردشگران و کسبه که به صورت نمونه‌گیری هدفمند تصادفی مورد مصاحبه قرار گرفتند، استفاده شد. نتایج به دست آمده در قالب مدل زمینه‌ای و مقوله هسته‌ای در راستای سنجش رضایت‌مندی از احیای محور ارائه گردید و درنهایت این چنین حاصل شد که توجه به نشانه‌های تاریخی و هویت تاریخی محور، تداعی خاطرات جمعی، همه شمولی، توسعه گردشگری و مبلمان شهری در میان سه گروه مصاحبه شونده بیشترین اهمیت را داشته‌اند.
شماره‌ی مقاله: 161
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: معماري و شهرسازي

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.