فصلنامه علمی مرمت و معماری ایران
شماره هاي اتي
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
پرستو رمضانی*1 
، حسین احمدی2
، حسین احمدی2
1- دانشگاه هنر اصفهان ، parastooramezani84@yahoo.com
2- دانشگاه هنر اصفهان
2- دانشگاه هنر اصفهان
چکیده: (37 مشاهده)
با وجود تأکید اسناد و رویکردهای بینالمللی حفاظت میراث فرهنگی بر پیوند ناگسستنی میراث فرهنگی و ابعاد ملموس و ناملموس آن، رویههای غالب حفاظتی همچنان عمدتاً مادهمحور و فنیگرا هستند و نقش مرمتگر را به تثبیت کالبد فیزیکی محدود میکنند. این رویکرد، به نادیدهگرفتن دانش نهفته، شیوههای اجرایی، معانی فرهنگی و سازوکارهای اجتماعی مرتبط با هسته میراث ناملموس میانجامد. در این زمینه، پژوهش حاضر با هدف بازتعریف جایگاه مرمتگر و پر کردن شکاف نظری-عملی میان حفاظت ملموس و ناملموس انجام شده است. بر مبنای این پرسش که در چه رویکرد و فرایندی مسئولیت نهایی مرمت به صیانت از میراث فرهنگی ناملموس منجر میگردد و در این فرایند چه نقشی دارد. این مطالعه با رویکرد کیفی و با بهرهگیری از روش نظریه دادهبنیاد انجام شده و تحلیل گفتمان بهعنوان روش مکمل برای تعمیق تفسیر بهکار رفته است. دادهها از طریق مطالعات اسنادی، مصاحبههای نیمهساختاریافته با خبرگان حوزههای مرمت، فلسفه هنر، انسانشناسی و باستانشناسی، و مشاهدات میدانی گردآوری شدهاند. یافتهها منجر به تدوین چارچوبی نظری با دو محور هستهای «درهمتنیدگی ذاتی میراث ملموس و ناملموس» و «نقش واسطهای و تفسیری مرمتگر» شد که بازتعریف مرمت بهعنوان فرآیندی چندبعدی و مشارکتی، اصالت را در تداوم معانی اجتماعی-هویتی اثر جستوجو میکند و زمینهساز حفاظت پایدار میگردد.
شمارهی مقاله: 193
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |