سال 13، شماره 35 - ( پاییز 1402 )                   جلد 13 شماره 35 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- دانشجوی دکتری گروه معماری،‌ مرکز تحقیقات افق‌های نوین در معماری و شهرسازی،‌ واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد
2- استاد گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان ، m.b.kaj@edu.ui.ac.ir
3- دانشگاه آزاداسلامی- واحد نجف آباد
4- دانشگاه آزاداسلامی، واحد نجف آباد
چکیده:   (1300 مشاهده)
سیمای شهری و فرم نمای اصلی خانه‌ها بعد از انقلاب اسلامی دستخوش تغییراتی شده و انسجام و یکپارچگی خود را از دست داده که تحت تأثیر جهانی شدن و دوره مدرن بوده است. هدف پژوهش حاضر تبیین نقش فردگرایی، به‌عنوان یکی از مولفه‌های دوره مدرن و یکی از عوامل مؤثر بر فرم نمای اصلی خانه‌های شهر اصفهان در بازه زمانی از سال 1357 تا آخر سال 1396 شمسی می­باشد. در این تحقیق 135 خانه در شهر اصفهان انتخاب و پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی با بهره‌گیری از اسناد کتابخانه‌ای و مطالعات میدانی انجام شده است و یافته‌ها طبق روش کیفی و از طریق مقایسه و تفسیر، تحلیل شده‌اند. تا کنون مطالعات زیادی درباره اثر متقابل محیط و انسان بر یکدیگر انجام شده، ولی بررسی اثر فردگرایی بر نمای ساختمان‌ها برای اولین در این تحقیق انجام شد. در سنت اعتبار بر پایه خانواده بود ولی در دوره مدرن این اعتبار فردی شد لذا خانه‌ها خصلت فردگرایی خود را با متمایز بودن فرم نما از سایر خانه‌ها و نیز نمایش آن بیان می‌کنند. بین سالهای 1357 الی 1371تمایز بین خانه ها از نظر فرم  بسیار کم بود در سال‌های 1372 الی 1391 تمایل به ایجاد تمایز در شکل نما و در بعضی موارد، مصالح افزایش می‌یابد و در بین سال‌های 1392 الی 1396 آخر تحقیق هیچ دو خانه ای از نظر فرم شبیه به هم نبودند و مصالح گران قیمت علاوه بر شکل متفاوت موجب متمایز شدن خانه‌ها می‌شد. خانه‌ها در سال‌های ابتدایی تحقیق درونگرا بودند که با گذشت زمان روند تغییر یافته و خانه ها برونگرا شدند به نحوی که در 15 سال آخر دوره تحقیق تمام نمونه های جمع آوری شده برونگرا بودند. تحقیق نشان داد که تمایل به بیشتر دیده شدن خانه با انتخاب زمین‌هایی که بیشتر با گذر در ارتباط هستند در دوره تحقیق افزایش معناداری داشته است.
 
شماره‌ی مقاله: 3
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: معماري و شهرسازي

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.